Na jaren van droogte moet Tim Gajser Yamaha opnieuw naar MXGP-succes leiden. De vijfvoudige wereldkampioen krijgt daarbij versterking van een vertrouwd gezicht uit zijn Honda-periode. Zoals in de Formule 1 of MotoGP vaker gebeurt, bracht de Sloveen enkele sleutelfiguren mee van HRC-Honda. De belangrijkste naam? De discrete maar bijzonder succesvolle crew chief Massimo Castelli.
In 2005 lag Castelli mee aan de basis van het Gariboldi Racing Team. Hij zou twintig jaar lang een cruciale rol spelen in het succes van het Italiaanse topteam. Voor de 64-jarige Castelli is de verhuis naar Yamaha een prettig weerzien, want het merk met de gekruiste stemvorken loopt als een rode draad doorheen zijn carrière.
Zo maakte Gariboldi Racing zijn entree op internationaal niveau met steun van Yamaha. Dat leverde in 2009 de EMX250-titel op voor Christophe Charlier. Niet verkeerd voor wat begon als een hobbyproject van ondernemer/MX liefhebber Giacomo Gariboldi.
Winnende formule met Honda
De formatie van Gariboldi klom trouwens voorzichtig op. Van regionaal niveau volgden het Italiaanse kampioenschap en vervolgens de EMX250, MX2 en MXGP. Snelle mannen zoals Max Anstie, David Philippaerts, Aleksandr Tonkov, Harri Kullas en Seva Brylyakov maakten de dienst uit in de eerste Honda-jaren.
De grote doorbraak kwam er echter met de komst van Tim Gajser in 2014. De combinatie Gajser – Honda – Castelli leverde maar liefst vijf wereldtitels op. Hoewel Massimo bekendstaat als discreet, vervulde hij een cruciale rol bij HRC-Honda als technisch verantwoordelijke van het team. Alleen teameigenaar Giacomo Gariboldi en algemeen manager Marcus Freitas stonden hoger in rangorde.
De overstap van Castelli naar het Monster Energy Yamaha MXGP Team van Hans Corvers plaatste dus ook HRC-Honda voor een uitdaging. Gezien zijn leeftijd was het echter een logische keuze van Gariboldi en de zijnen om een veelbelovende, jonge vervanger aan te duiden.
Kampioenenmaker achter de schermen
De technische knobbel van Castelli is geen verrassing gezien zijn familiale achtergrond. Vader Lucio was immers monteur voor het legendarische MV Agusta in de jaren ’60 en ’70. Als specialist framebouwer boekte Castelli senior succes met wegracelegendes als Phil Read, Mike Hailwood en Giacomo Agostini. In totaal behaalde Lucio maar liefst zeventien wereldtitels: zes in 350 cc en elf in 500 cc.
Massimo begon in 1978 in een bescheiden functie als hulpmonteur/loopjongen bij Aspes. Na de lichte offroadbrommers van het merk uit Gallarate trok Castelli in 1982 naar Cagiva. Daar was hij onder meer aan de slag voor Pekka Vehkonen en Dave Strijbos, de 125cc MX-wereldkampioenen van ’85 en ’86.
Samenwerking met Michele Rinaldi
Bij Cagiva proefde hij ook van andere disciplines, zoals het WK wegrace met Randy Mamola, Ron Haslam en Alex Barros, en de Dakar, die hij in 1990 won met Edi Orioli. Eind 1991 verruilde Castelli zijn vaste baan bij Cagiva. Aangezien het racedepartement zijn deuren had gesloten, zou hij er aan de lopende band belanden.
Het avontuur van het Yamaha-fabrieksteam in Parma lonkte. Al in zijn eerste seizoen in de structuur van Michele Rinaldi pakte Massimo de 250cc-wereldtitel met de Amerikaan Donny Schmit. Eén jaar later was het opnieuw raak met Bob Moore in de 125cc (foto boven), terwijl Andrea Bartolini het viertakttijdperk inluidde met de 500cc-wereldtitel in 1999.
Hoewel Castelli net als zijn vader begon als framebouwer, verschoof gaandeweg zijn focus. Zo ontwikkelde hij zich in zijn Yamaha-Rinaldi-periode ook tot motorspecialist/tuner. Tot eind 1999 bleef Massimo aan boord bij de Rinaldi’s. Ook daarna bleef hij YZ’s onder handen nemen bij het pas opgerichte Freetime Skittles Yamaha Team met Yves Demaria en Pit Beirer.
Op zoek naar een nieuw elan
De terugkeer van Massimo Castelli naar Yamaha luidt een heel ander tijdperk in voor alle betrokkenen. Yamaha wacht nog steeds ongeduldig op nieuw succes in de koningsklasse na Romain Febvre’s sensationele zegetocht in 2015. Ook in 2009 (Tony Cairoli) en 2008 (David Philippaerts) was het raak voor de fabrikant uit Iwata.
Dat de YZ450F tussen 2021 en 2025 slechts elf GP-overwinningen boekte, is veelzeggend. Het te duchten wapen dat Yamaha ooit was in de MXGP kwam steeds minder of wisselvalliger uit de verf.
Van hoofdsponsor Monster Energy over het team tot Gajser’s teammaat Maxime Renaux, en Yamaha Racing manager Alexandre Kowalski iedereen is hongerig én ongeduldig naar meer. Met Tim Gajser heeft Yamaha eindelijk een bewezen kandidaat-wereldkampioen binnengehaald. Tiga liet zich – weinig verrassend in deze periode van het seizoen – positief uit over zijn nieuwe motor. Maar als de stijlvolle Sloveen na dat eerste positieve gevoel nu ook de puntjes op de i kan zetten, mag de concurrentie de borst natmaken!
Make Yamaha great again!
De strubbelingen die Yamaha de voorbije jaren in het WK motorcross kende, staan bovendien in schril contrast met de resultaten in de VS. Naast de MX2-wereldtitel van Renaux in 2021 kunnen de “blauwen” enkel de WMX-exploten van Lotte van Drunen en Nancy van de Ven inbrengen.
Tegenover de negen belangrijke AMA-titels (2x 450SX, 1x 450MX, 3x 250SX en 3x 250MX) met Eli Tomac, Cooper Webb, Dylan Ferrandis, Christian Craig en Haiden Deegan in de periode 2021–2025 oogt het Europese palmares dan ook schamel, zeker gezien de investeringen van Yamaha en zijn partners. Lichtpuntjes zijn in de huidige constellatie dus duidelijk niet voldoende.
Met Castelli en zijn vertrouwde crew om zich heen bouwt Tim Gajser duidelijk aan de best mogelijke omstandigheden om te kunnen presteren. Dat is een slimme zet. Wie weet geldt dat ook voor de hernieuwde samenwerking tussen Tiga’s crew chief en Michele Rinaldi.
Ook na het afzwaaien van als teambaas eind 2018 bleef Rinaldi immers aan boord in Yamaha’s raceplannen voor het WK motorcross. Voor Rinaldi Research & Development wordt 2026 sowieso een kantelpunt, want het contract tussen Yamaha en hun leverancier van technische diensten is zijn laatste jaar ingegaan.
Castelli’s last dance
Na jaren van dominantie moet de 29-jarige Gajser nu herbronnen. Door een teleurstellend seizoen 2025 en een transfer van het toonaangevende Honda naar een zoekend Yamaha is Tim plots de outsider.
Uitdager en vriend Lucas Coenen heeft het momentum en zijn jeugdige dadendrang mee. Jeffrey Herlings zou wel eens als herboren kunnen starten op de CRF450R die Gajser hielp ontwikkelen. Naar gelang wie je mag geloven, wacht ‘Tiga’ een schier onmogelijke opdracht of liggen de kaarten nét perfect om uit te groeien tot dé verrassing van het nieuwe seizoen.
Zowel van Gajser als spitsbroeder Massimo Castelli mag je dus vuurwerk verwachten. Voor Signore Castelli uit Varese wordt het allicht zijn “Last Dance” maar… Wie de opeenvolgende MX2- en MXGP-wereldtitels van zijn poulain had voorspeld in 2015 en 2016, mag nu de hand opsteken!
Tekst: Tom Jacobs
Foto’s: Yamaha, Monster Energy Yamaha MXGP, Honda/shotbyBavo, Yamaha Alex Hodgkinson
