Als zoon van GP-monteur Serge Van De Maele, stond het in de sterren geschreven dat Lout (16) in de motorcross terecht zou komen. Dit weekend maakt Lout zijn debuut in de Franse Prestige 250 op het beroemde circuit van Plomion.
In tegenstelling tot de meeste van zijn leeftijdsgenoten op hoog niveau begon Lout relatief laat met competitie, althans in eigen land. Internationale ervaring heeft de Oost-Vlaming ondertussen in overvloed. “Mijn pa sleutelde o.a. voor Darryl Atkins (zevenvoudig Nieuw-Zeelands kampioen) in het WK motorcross. Daardoor kwam ik al vroeg in aanraking met de mx microbe.”
Lout mocht na veel aandringen dan toch zijn droom waarmaken. Op jonge leeftijd verhuisde de familie Van De Maele naar Italië. Ondertussen zijn ze al lang teruggekeerd naar België maar de MC Mikkola-rijder voelt zich nog steeds als een vis in het water op harde banen.
Top-3 snelheid in Frankrijk
Twee jaar geleden werd Lout vicekampioen bij de VJMO in de 125cc. Vorig jaar combineerde hij het Frans kampioenschap 125cc Cup Haute-de-France met wedstrijden bij de VMCF Beloften en ADAC Nordrhein 125cc MX Cup races. Het werd meteen ook zijn eerste seizoen in MC Mikkola kleuren. Een logische stap aangezien ook pa Serge betrokken was bij de equipe van Heikki Declercq en co.
“Vorig jaar heb ik veel vooruitgang geboekt. Dat ik op het einde van het seizoen in Frankrijk aansluiting vond met de top-3 was boven mijn verwachtingen. Tijdens de finale in Condé-sur-l’Escaut miste ik nipt mijn eerste podium!”
Nu Van De Maele is overgestapt naar de MX2 komt het grote werk er aan. “Ik weet wat me te wachten staat: hard werken, mijn zwakke punten bijschaven maar vooral plezier blijven maken.” En typisch voor Lout, hij wil ook graag zijn dankbaarheid tonen aan iedereen die zijn droom mogelijk maakt.
“Je moet zeker mijn team en sponsors vermelden: MC Mikkola, 6D helmets, Kawasaki Belgium, Studio fronzoli, Maxpac, Mrwolf mousseballs, Sherco schepens, Denicol, MX Topshop, Mecafit suspension, Decallab Kenny Janssens en Sanas sportnutrition.”
Tekst: Redactie
Foto’s: Gino Maes
