Andrea Dosoli: kopman of kop van jut?

Slecht nieuws brengen is een vak apart, vraag het maar aan een herstructureringsmanager met een paar ontslagrondes op de teller. Als divisiemanager van Yamaha Motor Europe moest Andrea Dosoli de scheiding tussen Yamaha en Kemea aankondigen. Maar wie is Dosoli eigenlijk?

Het Belang van Limburg had het over een donderslag bij heldere hemel, zo abrupt en onverwacht kwam Yamaha’s beslissing om een einde te maken aan de samenwerking met Kemea.

Begin vorig jaar nam de formatie van Hans Corvers nog haar intrek in een gloednieuwe, state-of-the-art werkplaats annex thuisbasis in Genk. Mét een voorgevel in Yamaha-blauw nog wel.

Van raceteam tot transportbedrijf

Hoe drastisch de nieuwe koers van de Japanse fabrikant ook is, over één nacht ijs is er niet gegaan. Meer zelfs: dit is de uitkomst van een proces dat jaren duurde.

Deze zomer maakte Wim Hutten, eigenaar van Hutten Metaal Racing, al duidelijk dat Yamaha een nieuwe strategie zou uitrollen in het WK motorcross. Teams zouden daardoor herleid worden tot veredelde logistieke partners. Die aanpak zinde Hutten (begrijpelijk) niet.

Vier maanden later viel ook het doek over het partnership met Kemea. Het Belgische team boekte met de performante Star Racing-blokken uit de VS een individuele wereldtitel en constructeurstitels in MX2. In MXGP bleef het merk met de gekruiste stemvorken op technisch vlak echter aanmodderen.

Volledig in eigen huis

Van A tot Z in Italië en in eigen beheer: dat is voortaan het motto van Yamaha, dat in Gerno di Lesmo een gloednieuw Motorsport Research and Development-centrum oprichtte. Daarmee lijkt ook een herziening van de jarenlange samenwerking met Rinaldi Motorsport een feit.

In 2019 kwam voor Michele Rinaldi een einde aan 28 jaar als Yamaha-fabrieksteam. Daarna bleven Rinaldi (ondertussen 67) en zijn medewerkers wel instaan voor de R&D van de YZ450FM- en YZ250FM-fabrieksmotoren. Dit traject loopt trouwens in nauw overleg met Yamaha’s Motorsports Development Division in Japan.

Yamaha’s Amerikaanse kampioenenfabriek

De ontgoochelende WK-resultaten van de fabrikant uit Iwata in de afgelopen drie seizoenen steken schril af tegen de succestrein aan de overkant van de plas. Dankzij drie AMA-titels in 250MX en drie in 250SX (Haiden Deegan en Cole Davies) en de 450SX-titel van Cooper Webb vorig jaar groeide Yamaha in de VS uit tot dé referentie.

In tegenstelling tot de officiële Yamaha-teams in Europa is het Amerikaanse Star Racing wel vrij om zelf technisch te ontwikkelen. Met 18 kampioenschapstitels en 179 zeges sinds 2005 hebben eigenaars Bobby Regan en Brad Hoffman duidelijk een recept gevonden dat in het WK ontbreekt.

Het bundelen van middelen in Europa moet Yamaha opnieuw naar de top van MXGP brengen. Ook het WorldSBK-, MXGP-, EWC- en Rally Ténéré-team opereren vanuit de nieuwe Yamaha Campus. Makkelijker gezegd dan gedaan, want de blauwbloezen zitten niet bepaald in een winning mood. Ook in MotoGP draait het al jaren vierkant.

Eindbaas Dosoli moet het bovendien stellen met flink minder budget dan voorheen. Gulle titelsponsor Monster Energy trekt zich terug en een doortastende sanering drong zich op. Gelukkig voor Yamaha stond Dosoli in zijn lange carrière wel vaker in de vuurlinie.

Dosoli: doorwinterd vakman

De 54-jarige Milanees was amateur-motorcrosser (en windsurfer), maar maakte professioneel naam in de wegrace. In de jaren ‘90 deed hij ervaring op als teameigenaar en chef-mecanicien van zijn eigen 125cc-team A.R.T. (Aprilia Racing Technology). Daarna sleutelde hij in de 250cc-GP’s onder meer voor Sebastián Porto, om door te groeien naar de 500cc en MotoGP met Yamaha D’Antin en het Kawasaki-fabrieksteam.

Bij Kawasaki legde hij zich toe op elektronische brandstofinjectie, met onder anderen Shinya Nakano, Randy de Puniet en John Hopkins in het zadel. Sinds 2009 (Hayate, vanaf 2010 Forward Racing in Moto2) bekleedt hij managementfuncties. Dosoli scoorde podiums in MotoGP, won in Moto2 en werd in 2011 vicewereldkampioen Superbike met Marco Melandri. Vooral als Road Racing Manager ontpopte hij zich tot een van de architecten achter de successen van Yamaha.

Op zijn palmares staan onder meer de hattrick van Toprak Razgatlıoğlu in het WK Superbike 2021 (rijders-, constructeurs- en teamtitel), zes opeenvolgende wereldtitels in Supersport, twee wereldtitels in Supersport 300 en twee wereldtitels in het WK endurance (EWC). In 2024 haalde hij ook zesvoudig wereldkampioen Jonathan Rea naar Yamaha.

Eerste opdracht: Gajser aan boord houden

Dosoli wees eerder deze week op de trotse geschiedenis van Yamaha in het WK motorcross. Een rijke traditie, maar ook een die verantwoordelijkheid meebrengt.

“Omdat we de ambitie hebben om opnieuw de hoogste trede van het podium te halen in de koningsklasse, heroriënteren we onze middelen voor het seizoen 2027”, aldus de divisiemanager Motorsport van YME. “Naast een grotere investering in MXGP beëindigen we onze fabrieksbetrokkenheid in MX2 en herstructureren we onze EMX250- en EMX125-programma’s.”

Gezien het lagere totaalbudget is de focus op MXGP logisch, maar de harde realiteit is dat het ondertussen elf jaar geleden is dat Romain Febvre de YZ450FM naar de wereldtitel stuurde.

Met Tim Gajser heeft Yamaha in Gerno di Lesmo een kandidaat-wereldkampioen in huis, maar dan moet “Tiga” wel dringend de middelen krijgen om zijn job naar behoren te doen. Dat de Sloveense veelwinnaar, ondertussen 30, geen zin heeft in een jarenlang verbetertraject zoals Yamaha in MotoGP doormaakt, spreekt voor zich.

In de huidige malaise zou het dus al een heuse krachttoer zijn als Gajser aan boord blijft voor het MXGP-project van Yamaha in 2027. Dat het merk met 34 FIM-wereldtitels voor een loodzware opdracht staat, is duidelijk. Maar waar een wil is, is een weg: aartsrivaal Honda moest respectievelijk 22 en 15 jaar wachten voor Tim Gajser een vervolg breide aan de 500cc-wereldtitel van Marcus Hansson (1994) en de kwartliter wereldtitel van Frédéric Bolley (2000).

Tekst: Tom Jacobs
Foto’s: Fullspectrum Media, Yamaha, Octopi