Guillem Farres sloot 2025 af als achtste in het WK motorcross. Eén jaar later kroonde de Triumph-fabrieksrijder zich verrassend tot MX2-wereldkampioen. Nu staat de sympathieke Spanjaard met de overstap naar de MXGP voor de grootste uitdaging uit zijn carrière.
In amper drie jaar schopte Triumph het van nieuwkomer in de MX-scene tot individueel wereldkampioen én wereldkampioen bij de constructeurs. De grootste Britse motorfabrikant deed daarvoor een beroep op twee outsiders. Zowel Farres als teammaat Camden McLellan golden immers niet als voor de hand liggende keuzes.
Het carrièrepad van Farres is echter allesbehalve voorspelbaar. De eerste Catalaanse wereldkampioen motorcross lanceerde zijn internationale carrière in 2019 via het F4E-team van de Belg Jimmy Verburgh (foto boven). Na drie jaar met de equipe uit Zelzate verhuisde Guillem naar het Duitse Raths Motorsports. In een zelden geziene move werd de pas gekroonde kampioen van de ADAC Youngster Cup in 2022 opgepikt door Star Racing Yamaha.
Twee wisselvallige Amerikaanse seizoenen later keerde hij terug naar Europa om de Triumph-kleuren te verdedigen. En de rest werd letterlijk geschiedenis.
Het is een ongelooflijk verhaal. Toen je terugkwam uit de VS, had je echt tropenjaren achter de rug met pech en blessures. Toch bleef je geloven in jezelf om dit jaar de wereldtitel te pakken met onder andere 14 reekszeges en 13 podiumplaatsen.
Guillem Farres: “Het is een ander verhaal dan dat van iedereen. Ik trok naar de VS en de dingen liepen daar niet zoals gepland. Dan was er de terugkeer naar het WK: het eerste jaar in de MX2 was zwaar, en het tweede jaar won ik. Ik vind het een behoorlijk cool verhaal hoe alles is gelopen!”
Wat gaf de doorslag om voor Triumph te tekenen en terug te keren naar Europa?
Farres: “Mijn been breken door een mechanisch probleem. Dat was de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Ik was echt heel kwaad. Ik had genoeg van de hele situatie, en om alleen in Amerika te zitten. Ik was het allemaal beu, dus besliste ik om terug te komen en met een paar teams te praten. Toen ik met Triumph sprak, gingen ze er volledig voor. Ze geloofden in mij, en ik zei: laten we het doen.”
Speelt het ook mee in je regelmaat en je prestaties dat je in het algemeen gelukkiger bent nu je terug in Europa bent? Soms zijn oorzaak en gevolg moeilijk uit elkaar te halen.
Farres: “Zoals ik al zei: het eerste jaar was behoorlijk lastig. Ik had een zware val in de GP van Frankrijk (red. Saint-Jean-d’Angély) en miste een paar wedstrijden. Op het einde van het jaar ging het wat beter, maar we hebben het hele seizoen eigenlijk geworsteld met kleine dingetjes. Dit jaar was het heel anders. Als je erover nadenkt, was het mijn contractjaar, dus een heel belangrijk jaar voor mij. Ik denk dat ik de dingen ook anders heb aangepakt. De motor was heel solide, écht goed, en ik had veel plezier. En als ik plezier heb, ben ik echt snel.”
Dat heb je laten zien. Hoe heeft jouw coach Clément Desalle je in dat proces geholpen?
Farres: “Clément is een cruciale factor geweest. Hij heeft me echt sterk gemaakt sinds ik terug ben uit Amerika. Ik had een paar zware valpartijen, maar raakte gelukkig nooit geblesseerd. Ik denk dat dat voor een deel het werk van Clément is. Ook qua levensstijl: ik ben veel gegroeid en veel volwassener geworden sinds ik terug ben en met Triumph ben beginnen winnen. Zeker in het tweede jaar ben ik een behoorlijk ander persoon geworden. Ik ben gewoon gelukkig en geniet ervan, en dat is volgens mij het belangrijkste.”
Uit je tv-interviews sprak veel zelfvertrouwen. En toen de wedstrijden in mei en juni eraan kwamen, misschien ook omdat je de warmte gewend bent, was het duidelijk dat je veel momentum kreeg in het kampioenschap én echt de strijd aanging met Sacha Coenen.
Farres: “Zeker. Ik denk gewoon dat ik het dit jaar écht wilde. Ongeacht de omstandigheden probeerde ik er het maximum uit te halen. En ik wist: om het kampioenschap te winnen, hoef je niet elke wedstrijd te winnen. Je moet er gewoon altijd bij zijn. Ik zei het in het begin van het seizoen in een interview met MX1onboard: ik wil het kampioenschap winnen, ik wil zijn zoals Cooper Webb. Wat doet hij? Hij wint kampioenschappen, en soms wint hij niet eens één enkele wedstrijd. Hij wint er twee of drie, maar hij pakt de titel. Dat was mijn doel sinds het begin van het seizoen.”
Is dat ook een van de aandachtspunten met Clément: punten pakken waar je kan, regelmatig blijven, fouten vermijden en verder blijven bouwen?
Farres: “Ja, dat is een van de dingen. Zeker in een moeilijk weekend waarin je je niet zo goed voelt, want zulke weekends zijn er natuurlijk. In twintig wedstrijden ga je niet op elke baan de beste zijn. Als je dan niet zo goed bent, moet je begrijpen waarom, je proberen aan te passen en tevreden zijn met een derde, een tweede of een vijfde plaats. En ik denk dat ik daar behoorlijk slim in ben.”
Je rijdt al sinds je vier was. Wanneer besliste je: ik kan hiervan leven, ik kan prof worden? Was dat toen je in de EMX125 begon en opgepikt werd? Wanneer werd die droom echt?
Farres: “Na de 125, toen ik mijn snelheid kon laten zien in de EMX250 en in de ADAC. Daarna maakte ik mijn school af en zei ik: laten we er een jaar voor gaan. Vanaf dan heb ik alles op motorcross gezet.”
Hoe is het om in hét toonaangevende team te zitten? Voor Triumph ging het niet enkel om meestrijden voor zeges: jij en Camden (McLellan) stonden vaak samen op het podium. Mensen zijn gewend dat KTM dat doet, en nu pakt Triumph ook de constructeurstitel.
Farres: “Het is een revolutie. We hadden dit jaar een steengoede motor, en we waren goed op elk circuit. Ik kwam op circuits waar ik geen enkele klik veranderde. Op een harde ondergrond, het kon eender welk circuit zijn, Foxhills of Portugal: mijn motor was overal top. Voor het zand miste ik de zandtests in het tussenseizoen, omdat ik een operatie aan mijn armen had gehad. Die tests moest ik wat later in het seizoen doen. Maar we hadden een behoorlijk goede basis. We hadden echt een goede motor.”
Als je jezelf met de anderen vergelijkt: wat is een van je grootste sterktes, wat onderscheidt jou?
Farres: “Niet nadenken. Ik kan het kampioenschap leiden zonder dat het op me weegt. Andere jongens stressen veel. Eigenlijk is ‘niet nadenken’ niet het juiste woord, want ik denk wel veel na. Ik weet dat het kampioenschap op het spel staat, maar dat heeft geen vat op mij. Het gaat erom dat al die externe factoren me niet beïnvloeden.”
In die zin ben je geen emotioneel type dat zich snel laat meeslepen. Niet te hoog, niet te laag.
Farres: “Precies. Gewoon jezelf blijven, plezier maken, genieten en het moment appreciëren.”
Helpt dat je ook op de motor om intuïtiever te rijden? We weten hoe moeilijk het is om andere lijnen te zien en andere dingen te proberen als je iemand volgt. Zelfs veel snelle rijders hebben het moeilijk om creatief te zijn. Bij jou lijkt het vanzelf te komen.
Farres: “Een van mijn sterkste punten zijn de eerste ronden. Ik passeer veel rijders in twee, drie bochten, door lijnen te kiezen waarvan ze niet eens wisten dat ze bestonden. Ik denk dat het makkelijker is als je achteraan start: je leert de lijnen, je ziet waar je kunt aansluiten en waar je tijd verliest. Het is makkelijker, maar je moet wel nog inhalen, dus het is een beetje fifty-fifty. Maar ik heb dit jaar zeker veel geleerd over inhalen, vooral in de eerste ronden.”
Hoe voelde het toen duidelijk werd dat je heel sterk op weg was naar de titel en er veel interesse kwam van andere merken om je voor MXGP te tekenen?
Farres: “Het voelde geweldig. Tegelijk nam ik het wedstrijd per wedstrijd. Zoals ik al zei, was ik nooit echt met het kampioenschap bezig. Bij de laatste wedstrijd was ik er natuurlijk iets meer mee bezig. Maar mijn doel was om te winnen; mijn doel is altijd om het kampioenschap te winnen. Dus nam ik het wedstrijd per wedstrijd en probeerde ik er telkens het maximum uit te halen voor het eindresultaat.”
Regel je je zaken zelf, of heb je een manager die de contracten opvolgt?
Farres: “Nani Roma, de rallyraidpiloot. Hij helpt me al sinds 2018. We hebben een heel sterke vriendschap.”
Hoe pak je dat aan terwijl de onderhandelingen lopen? Laat je je enkel inlichten als iets honderd procent concreet is? Zulke contractbesprekingen beslissen toch veel over je toekomst de komende jaren.
Farres: “Ik heb echt geluk dat ik Nani naast me heb, want hij is geen gewone manager. Er is vriendschap tussen ons, en dat maakt het een stuk makkelijker. Tijdens het seizoen praten we er gewoon niet over. Op een bepaald moment zijn we erover begonnen, maar daarna nooit meer. Ik heb een paar motoren getest en moest dan een beslissing nemen. We hebben het nooit eerst over een salaris gehad, zodat dat mijn mening over de motor niet zou beïnvloeden.”
En nu, met dezelfde mensen bij Triumph Factory Racing, een nieuwe uitdaging: de 450. Heb je de motor al getest?
Farres: “Ik heb de motor vorige week voor het eerst getest.”
Droomde je er altijd van om naar de 450 te gaan? Heb je het gevoel dat die je stijl nog beter zal liggen?
Farres: “Ik ga er met een open geest in. We zullen natuurlijk nog werk hebben aan de motor, en ook aan mezelf. Ik moet MXGP leren kennen en mijn concurrentie leren kennen. Maar we hebben een heel sterk team en ik vertrouw de mensen rond mij echt. Mijn programma niet moeten veranderen en Clément opnieuw aan mijn zijde hebben, is geweldig. Het voelt gewoon als een jaar zoals een ander.”
Het eerste jaar is vaak een goede indicatie van waar iemand naartoe gaat in MXGP. Wie top vier of top vijf rijdt, gaat ver. Als je zevende of achtste bent, word je goed, maar een glansrijke carrière wordt dan heel moeilijk. Waar zie jij jezelf passen?
Farres: “Ik denk dat we vooraan kunnen meedoen, dat wordt geen probleem. We moeten gewoon alles op punt krijgen. Een nieuwe motor: de TF 250-X is een geweldige motor, maar aan de TF 450-RC zal nog wat werk zijn om ‘m klaar te krijgen voor de GP’s. Anderzijds moet ik veel aan mezelf werken, sterker worden en klaar zijn voor deze nieuwe uitdaging. Als we alles op punt krijgen, is er geen reden waarom ik niet vooraan zou zitten. Ik moet gewoon werken en het waarmaken. Het ligt allemaal in mijn handen.”
Hoe pakte Triumph de ontwikkeling van de 250 aan? Was het duidelijk “dit is het pakket, ga ervoor”, of had je in vergelijking met andere teams meer inbreng om de motor naar jouw wensen te ontwikkelen en af te stellen?
Farres: “We hadden in de winter veel te testen. Mijn motor en die van Camden zijn compleet verschillend. We stellen de motor af, ook aan het blok, maar ook aan de vering en de volledige geometrie. We rijden echt heel anders.”
Wat zijn de grootste verschillen tussen jullie twee?
Farres: “Ik ben een rijder die veel op het voorwiel rijdt, ik zet veel druk op de voorkant, en mijn motor is daar ook op afgesteld. Camden zit heel ver naar achteren, zijn motor is zoals een chopper. Ik zou nooit met de motor van Camden kunnen rijden, en hij nooit met de mijne.”
En nu moet je dat recept vertalen naar de 450.
Farres: “Precies.”
Hoe wordt de eerste GP op de 450? Is dat een wedstrijd zoals een andere, of het begin van een nieuw hoofdstuk?
Farres: “Ik denk dat het hetzelfde wordt als elke andere wedstrijd. Zoals ik al zei: gewoon plezier proberen te hebben, van het moment genieten, en dan komen de goede dingen vanzelf.”
Het is een opmerkelijke periode voor de Spaanse motorcross, want jullie zijn sterker dan ooit. Jorge Prado doet geweldige dingen in de VS, jij bent wereldkampioen, er is Rubén Fernández als fabrieksrijder, Oriol Oliver werd opgenomen in het fabrieksteam van ZXMOTO en Daniela Guillén werd WMX-wereldkampioene. Dat is best indrukwekkend.
Farres: “Het is goed. We hadden in Spanje altijd goede circuits, maar op het hoogste niveau kwamen we altijd iets te kort. Of het bleef bij één rijder. Ik heb het gevoel dat er nu meer een MX-traditie ontstaat. Zelfs in de 65cc hadden we een podium in de eindstand van het Junior WK (red. Adan Quesada) en in de EMX-finale (red. Gines Alacid). Het wordt steeds beter, en dat is mooi om te zien.”
Spanje is altijd gek geweest op MotoGP en Superbike. Merk je dat het brede publiek in Spanje nu wat meer aandacht heeft voor motorcross?
Farres: “Dat is moeilijk, want in Spanje draait alles om voetbal en MotoGP, zelfs de Formule 1 moet de strijd aangaan met MotoGP. Dat blijft dus wat moeilijk, maar het wordt beter. Ik kom na de wedstrijden elk weekend op het nieuws, al is het enkel in Catalonië. Het is een begin.”
Naar welke rijders keek je op toen je jong was?
Farres: “Dat hangt ervan af. Toen ik jong was, keek ik wel op naar Ryan Villopoto.”
Speelt het in je achterhoofd dat mensen verwachten dat een atleet een rolmodel is? Houd je daar rekening mee, of zeg je: ik ben gewoon een rijder, verwacht dat niet van mij?
Farres: “Ik denk gewoon dat je jezelf moet zijn. Iedereen is vandaag zo correct, en dat is saai. Daarom kijken mensen niet naar interviews, omdat iedereen hetzelfde zegt: mijn motor is zo goed en ik werk zo hard. Dat gaat niet veranderen. Ik denk dat je gewoon jezelf moet zijn. Je hoeft niet politiek correct te zijn. Motorcross is gewoon sport, en dan nog een sport voor rednecks. We moeten het niet ingewikkelder maken dan het is.”
Voelde je dat anders in de VS? Was er daar meer druk om in een keurslijf te passen?
Farres: “Niet echt. Ik heb niet het gevoel dat er in de VS meer politieke correctheid is, maar er zijn wel beperkte mogelijkheden voor niet-Amerikaanse rijders. Er zit al een hele groep Europese rijders in fabrieksteams, dus dat speelt zeker mee.”
Wie je dit jaar bezig zag in de GP’s, kan amper geloven dat je niet schitterde in Amerika. Waarom is het in de VS niet gelukt?
Farres: “Die blessures kwamen op een slecht moment. Ik had nog altijd het gevoel dat ik in supercross iets te bewijzen had, en het ging goed. Allebei mijn blessures kwamen op een heel, heel slecht moment, en ik denk dat dat me heeft tegengehouden.”
Maar misschien hebben die ervaringen in de AMA je toch iets opgeleverd om een betere rijder te worden.
Farres: “Of ik technisch een betere rijder werd door supercross te trainen, weet ik niet zeker, maar ik heb er heel veel energie in gestoken. En het was heel frustrerend dat het niet lukte. Dat speelt zeker mee. Maar ik denk wel dat het me geholpen heeft in mijn rijden van nu: de intensiteit die ik in de supercross leerde, en die intensiteit in de eerste ronden, helpt me nu zeker.”
Tekst: Tom Jacobs
Foto’s: Ray Archer, JP Acevedo, Archie (F4E)
