Modelprof, aartsrivaal van Jeffrey Herlings, geboren buitenbeentje of toegewijde papa? Veteraan Romain Febvre (34) blijft vaak ongrijpbaar. Aan de vooravond van zijn laatste grote MXGP-avontuur met Ducati kregen we een erg ontspannen tweevoudige wereldkampioen voor onze neus.
In zeven jaar Kawasaki ontpopte de veelzijdige Fransman zich tot een menselijke metronoom die 99% van zijn reeksen uitreed. Febvre won bovendien 13 GP’s en nam zowel het ESCA-team (Thierry Chizat-Suzzoni en Vincent Bereni, in 2020 en 2021) als dat van Kimi Räikkönen en Antti Pyrhönen (van 2022 tot en met 2026) op sleeptouw in de ontwikkeling van de KX450.
Nu ruilt hij Kawasaki in voor het Red Bull Ducati Factory MXGP Team, waarvoor hij een contract tekende voor 2027 en 2028.
Dit bericht op Instagram bekijken
Zijn volgende opdracht: de Desmo450 MX samen met Ducati en het team van Louis Vosters naar succes leiden in de MXGP. Een hele opgave gezien de wisselvallige prestaties tot nu toe. Het vertrouwen van de Italiaanse fabrikant en het Nederlandse team in hun nieuwe kopman is echter groot.
Wie “RF3” een beetje kent, begrijpt waarom. En wie die wereldtopper uit As de afgelopen week op training bezig zag, heeft het helemaal door.
Romain koppelt wilskracht aan intelligentie en grote sportieve kwaliteiten op fysiek en technisch vlak. Wij spraken de voormalige winnaar van de Superbiker van Mettet in de heksenketel van de EICMA in Milaan.
Gefeliciteerd met opnieuw een heel constant seizoen. Je werd voor de derde keer vicewereldkampioen. In deze fase van een carrière verwacht je normaal wat achteruitgang, maar jij bent constanter dan ooit. Enkele jaren terug was de snelheid er ook al, al maakte je toen nog geregeld fouten.
Febvre: “Dat klopt helemaal. Het is natuurlijk een combinatie van verschillende factoren, ook ervaring. Ik ben nu al twee jaar helemaal niet geblesseerd geraakt, ik heb niets gehad, en dat speelt ook mee. Een blessure slaat je meteen terug, en dan moet je weer opklimmen. Dat is lastig. Nu loopt alles goed en ben ik constanter dan vroeger. En dit jaar eindigden wij, de twee oudsten, als één en twee. Jeffrey Herlings is na mij de oudste. Ik denk dat het opnieuw de mentaliteit van de rijder is, hoe we zijn. Waarom we die resultaten haalden, waarom we bij de beste rijders horen: dat is ons karakter. Als we blijven racen, zoals ik of Jeffrey, dan is het om vooraan te rijden. Zodra dat niet meer lukt, zeggen we: het is goed, onze tijd is voorbij. En dan is het ook makkelijker om te aanvaarden dat je stopt.”

We zijn hier op de EICMA ver weg van jouw normale biotoop, met veel drukte, veel media en veel fans. Geniet je daarvan?
Febvre: “Eerlijk gezegd is dat niet wat we als rijder het liefst doen, maar het hoort erbij. Ik kom elk jaar naar Milaan. Vandaag is het de tweede dag, dus veel media en dat soort dingen. Normaal kom ik tijdens het weekend, wanneer de beurs open is voor het publiek, en dan is het nog erger hoor. Nu doen we echt enkel het essentiële en vanavond vertrek ik alweer, dus het valt mee.”
Je rijdt nu voor het Ferrari van de motorwereld, voor een Italiaans publiek. Merk je nu (al) meer van die adoratie van de fans?
Febvre: “Italië is Italië, zeker voor wie gepassioneerd is door motoren of auto’s. Ze hebben een speciaal publiek, en bij Ducati is dat uiteraard nog sterker, want het is een prestigieus merk. Ik voelde dat ook al toen ik bij Rinaldi voor Yamaha reed, al was het anders. Het is Italië: het voelt meteen meer als familie, en dat vind ik fijn. Ik ben graag zo goed omringd, je voelt je er echt op je gemak. Het is anders, maar het is goed.”
Hiervoor reed je voor KTM, Husqvarna, Yamaha en Kawasaki. Ducati is een iconisch merk in de motorwereld. Zei die naam je meer om hier je carrière af te sluiten, of is dit voor koele kikker Romain Febvre een merk als een ander?
Febvre: “Het is anders, in de zin dat ze me twee jaar geleden, toen ze in de motorcross kwamen, al benaderd hadden. Ze legden me het project uit en ik had de motor toen al getest. Ik wist dus dat ze eraan kwamen, maar ik denk dat ze toen nog niet klaar waren. En in mijn situatie wilde ik koste wat kost de titel winnen. Ik zat al een paar jaar dicht bij die titel en ik zei tegen mezelf: dit is niet het moment om van merk te wisselen, want misschien raak ik de weg kwijt, en ik wil zo snel mogelijk opnieuw winnen. De kortste weg was bij hetzelfde merk blijven en proberen te winnen. Nu dat gelukt is en zij twee jaar ervaring hebben, is het logischer om over te stappen en te proberen met hen te presteren. Het is een combinatie van dingen. Ik zat zeven jaar bij Kawasaki. De tijd gaat voorbij en het is altijd hetzelfde: de mensen doen altijd hetzelfde, de problemen zijn altijd dezelfde. Net als de goede dingen trouwens. Ik had wat vernieuwing nodig om mijn carrière op het hoogste niveau nog wat langer te rekken. Door al die elementen samen dacht ik: dit is het moment.”

Met welk gevoel begon je aan 2026? Je had die tweede wereldtitel lang nagejaagd en eindelijk binnengehaald. Kon je vrijer aan het seizoen beginnen?
Febvre: “Winnen, of het nu een race of een kampioenschap is, geeft altijd meer vertrouwen. Je weet dat wat je ervoor gedaan hebt werkt, dat het de juiste aanpak is. Dat stelt gerust. Maar het is niet alles. Je moet nog altijd presteren en trainen, en elk weekend begint het opnieuw. Een tweede titel maakt je status ook nog groter, en die status is heel belangrijk, voor de sponsors en voor iedereen. Dat stelt in elk geval gerust.”
Als sportman word je altijd afgerekend op je resultaat. Wie achteruitboert en minder presteert, wordt snel vergeten. Hebben publiek en media te weinig oog voor de persoon en de uitdagingen achter een prestatie?
Febvre: “Je wordt hoe dan ook beoordeeld, dat is zeker. Mensen vellen hun eigen oordeel, en dat begrijp ik, in de sport en ook daarbuiten, bijvoorbeeld over een bedrijf dat goed of slecht draait. Maar zo is het nu eenmaal. Ik let daar helemaal niet op. Zoals je zegt: het gaat om één weekend. Win je, dan gaat alles goed, ben je de beste of heb je gedaan wat moest. Presteer je het weekend erna niet, dan zeggen ze: ‘Hij is waardeloos, de motor is waardeloos.’ Die schommelingen zijn veel te extreem. Mij raakt het helemaal niet.”
Is dat iets wat je hebt moeten leren, om daar op een goede manier mee om te gaan?
Febvre: “Ja. Als je jonger bent, is dat moeilijker te aanvaarden. Je let meer op het imago dat je uitstraalt, je hoort ook meer wat er gezegd wordt, en je bent niet klaar voor die externe factoren. Maar met de ervaring van zeer goede en zeer slechte jaren zie je dat de mensen die je altijd volgen de juiste mensen zijn. De rest moet je vergeten, dat is niet wat telt. Dat leer je wel, ja.”

Zijn er nog dingen die je met de ervaring makkelijker afgaan dan vroeger?
Febvre: “Alles wat met media te maken heeft, bijvoorbeeld. Of als je jong bent, wil je gewoon op de motor stappen en rijden, meer niet. Zelfs trainen als het zwaar is, valt dan soms moeilijk. Met de ervaring weet je dat er moeilijke momenten zijn waar je door moet, en dat die je ook vormen. Hetzelfde met keuzes aan de motor die niet goed uitpakken. Als je jong bent, raak je gefrustreerd en zeg je dat het niet gaat. Met meer ervaring denk je: de keuze die ik maakte werkt niet, hoe was het daarvoor? En dan vind je de oplossing: oké, dat is de richting die we moeten uitgaan. Als je jong bent, heb je dat nog niet ontwikkeld. Met ervaring worden veel dingen makkelijker om aan te pakken.”
Je lijkt nog altijd enorm veel zin te hebben om te rijden. Zie je jezelf na je carrière nog voor de fun rijden, of heb je het dan zoals veel rijders gehad met de motor?
Febvre: “Nee, toch niet. Met de motor rijden is mijn passie. Vóór het een beroep werd, was het mijn passie, en dat is het nog altijd. Ik denk dat ik altijd zal blijven rijden en altijd een motor zal hebben, al zal het zeker niet meer zoveel zijn. Ik rij graag met mijn vrienden, dat doe ik graag. Ik zal altijd rijden. En ik hou ook van de technische kant van de motor. Als ik stop, zal ik eerder nog meer met die technische kant bezig zijn.”
Waar komt die technische interesse vandaan?
Febvre: “Ik denk dat die vrij vroeg gekomen is, want ik heb niet hetzelfde verleden als de andere rijders. Ik ben pas later serieus begonnen als motorcrosser, omdat ik enkele jaren supermoto heb gereden. Misschien kan ik daarom die passie op mijn leeftijd nog vasthouden. Oorspronkelijk wilde ik mecanicien worden, zelfs niet van motoren maar van auto’s, want mijn vader had een autogarage. Daarna ben ik meer richting motoren gegaan en ben ik de competitie serieus gaan nemen. Maar de technische kant interesseert me echt. Misschien begrijp ik daardoor beter dan een andere rijder dingen die zij niet begrijpen, omdat ze niet weten hoe de onderdelen werken. Dat heb ik misschien meer dan een ander, en zo begrijp je de dingen veel makkelijker. Wat de toekomst brengt, weet ik niet, maar die interesse blijft zeker.”

Bij Ducati krijg je ook een leidersrol om het project naar een hoger niveau te tillen. Een beetje zoals Michael Schumacher destijds bij Ferrari: met jouw status kan je ingenieurs en management meekrijgen. Dat ligt lastiger voor een rijder met minder aanzien.
Febvre: “Ja, ik denk dat ze die leidersrol ook van mij verwachten. Daarom wilden ze ook iets met mij doen: iemand die hen echt leidt en de weg wijst. Ze hebben rijders gehad, elk met hun eigen voorkeur, maar ik denk dat ze eerder in een impasse zaten. De rijders wisten niet echt wat ze wilden, en bij Ducati hadden ze niet echt de referenties om te zeggen: oké, we laten hen dit of dat proberen. Soms wisten ze het gewoon niet, denk ik. Of neem Andrea Bonacorsi, die met eender wat kan rijden. Op een bepaalde manier is dat goed, want hij gaat niet klagen, maar anderzijds helpt het hen niet, want ze hebben geen lijn om te volgen en vragen zich af: wat doen we nu?”
Beschouw jij jezelf als een heel precieze rijder?
Febvre: “Dat denk ik wel. Zoals ik eerder aangaf, denk ik dat ze die precieze feedback ook van mij verwachten om de motor te laten evolueren. Zoals je zei: als ik zeg dat iets goed of niet goed is, zullen ze het misschien beter begrijpen en denken: met wat we vroeger al leerden, als hij dat nu zegt, moeten we dit of dat aanpassen. Dat verwachten ze van mij, en we gaan proberen zo transparant mogelijk te zijn en de dingen zo goed mogelijk te doen.”
Je gaat ook (weer) samenwerken met mensen die je goed kennen, zoals Kevin Strijbos als coach of Willy Verstrepen, de veringspecialist van Showa. Hoe belangrijk is dat?
Febvre: “Dat is essentieel. Het was ook een deel van mijn deal: de mensen behouden die ik nu heb. Ik kan een mecanicien meenemen, een trainingsmecanicien. De vering is ook heel belangrijk, in die mate dat we er lange discussies over gevoerd hebben, maar we hebben de stap gezet. Ik wilde echt dat Showa aan boord kwam met fabriekssteun, en dat hebben ze aanvaard. En ik wilde ook mijn technicus van bij Kawasaki, Willy (red. Verstrepen van WV2 Racing Suspension), meenemen, omdat hij de meeste ervaring heeft. Ik ben heel blij dat ze dat aanvaard hebben. Dat stelt me gerust, want we werken al zeven jaar samen. En net als ik vindt hij het spannend om naar een nieuw merk te gaan waar alles nog te doen is en we alles moeten laten werken. Dat is een mooie uitdaging. In het team werken ook al mensen die ik nog ken van bij Yamaha. Ik denk dat mijn team echt goed zit, daar ben ik blij om. Het doet ons ook tijd winnen, want we moeten elkaar niet meer leren kennen. Het is gewoon tijdwinst.”

Er is een groot verschil tussen de standaardmotor en de motor van een toprijder. Testers en media die de Ducati reden, waren laaiend enthousiast. Maar de laatste tienden vinden waar een MXGP-topper naar zoekt, is nog iets heel anders.
Febvre: “Klopt, en dat geldt voor alle merken. De standaardmotor verschilt van alles wat wij hebben, want soms rijden we met prototypes, zelfs niet de motor van hetzelfde jaar. Het publiek kan daar dus niet over oordelen, het heeft er echt niets mee te maken.”
Hoe verliep de eerste kennismaking met de Desmo450 MX?
Febvre: “Het was een heel interessante ervaring om de Ducati een eerste keer te proberen. Op dat moment was het ook moeilijk om een nauwkeurige inschatting te maken. De afstelling was gemaakt voor een ander type rijder en een ander gewicht, maar ik voelde wel meteen dat het motorblok een enorm potentieel heeft. Ik wist dat er op dat vlak geen probleem zou zijn om de motor naar mijn hand te zetten. Wat het rijwielgedeelte betreft, ben ik er zeker van dat we met alle onderdelen waaruit we kunnen kiezen een oplossing vinden die me past.”
Eens alles in gang gezet is voor het nieuwe seizoen, met de keuze voor bepaalde onderdelen, is terugkeren moeilijk. Ik herinner me dat bij Yamaha een paar technische keuzes niet de juiste waren, en dan kost het veel tijd om de achterstand in te halen.
Febvre: “Dat probleem kan zich overal voordoen, zeker. Als er zulke beslissingen vallen over echt belangrijke zaken aan de motor en het merk gaat in een bepaalde richting: is het goed, des te beter. Is het niet goed, dan duurt het echt lang om dingen te veranderen. Zeker bij de Japanners in het algemeen. Want dat is de mentaliteit: alles duurt veel langer, en dat is lastig. Dat is ook een van de voordelen van Ducati, net als KTM: het is Europees. Alle beslissingen, zeker de technische en in competitie, gaan veel sneller. Als er iets veranderd moet worden en de onderdelen zijn klaar, kan dat van het ene weekend op het andere. Bij de Japanners is dat no chance, geen schijn van kans, dat is onmogelijk. Dat is ook een pluspunt in mijn situatie. Maar zoals ik zei, de motoren zijn zo verschillend, en soms duurt het echt lang om iets te veranderen. Soms moet je ermee leven.”

Het is ook moeilijk om op basis van een test de juiste keuze te maken als je van team en motor wil veranderen. In welke omstandigheden en op welke baan werd er getest, hoe voel je je op dat moment? Een rijder van een lager niveau of op een moeilijk moment in zijn carrière heeft vaak weinig keuze: hij moet maar zien dat het werkt.
Febvre: “Dat is inderdaad ingewikkeld. Het beste is echt zeker zijn van wat je doet en wat je kiest. Ideaal gezien neem je de tijd om te testen op verschillende circuits, in verschillende omstandigheden. En op een bepaald moment blijft het motorcross: je moet je altijd aanpassen, want het circuit is nooit hetzelfde en de omstandigheden verschillen. Ook de rijder moet zich aanpassen, dat mag je nooit vergeten. Ik denk dat sommige rijders de weg kwijt zijn of niet meer hun niveau halen zodra er iets niet goed zit. Maar het blijft motorcross, je moet ermee leren leven en je aanpassen. De heel goede rijders zijn ook net zo goed omdat ze zich kunnen aanpassen, zelfs als er iets niet goed zit. Ze zeggen: oké, het is zo, ik moet er het beste van maken, punt, geen discussie. Dat maakt ook het verschil tussen de goede en de minder goede rijders. Je weet dat de motor nooit perfect zal zijn in alle omstandigheden. Op een bepaald moment heb je keuzes gemaakt en moet je ermee leven.”
Jij hoort eerder bij de categorie ‘ik zorg er wel voor dat het werkt, ook als het niet ideaal is’?
Febvre: “Daar kan ik zelf niet over oordelen, maar ik denk dat de resultaten na al die jaren voor zich spreken. Soms, en ook dit jaar bijvoorbeeld, waren er aan mijn motor dingen die misschien beter hadden gekund. Maar uiteindelijk: als je moet racen, moet je racen. Je kan niet zeggen: stop, dit weekend gaat het niet. Zo simpel is het.”
Op welke manier ben je door de jaren heen gegroeid in testwerk?
Febvre: “Ook dat is een leerproces. Zoals ik al zei, moet je rekening houden met de feedback uit totaal verschillende situaties. Die ervaringen moet je afwegen, maar zelfs als je comfortabel bent met de procedures om nieuwe onderdelen en afstellingen te evalueren, dan nog is er een juiste tijd voor. Ik wil op een efficiënte manier testen, zodat ik kan beginnen trainen met een goede basis. Een solide motor waarmee je uren kan maken om goed voorbereid aan het seizoen te beginnen. Blijven zoeken en testen is het ideale recept om jezelf te verliezen. Op die manier vind je nooit stabiliteit. Op een gegeven moment moet je het gewoon doen met wat je hebt en daar maak je het beste van.”

Van buitenaf zie je bij jou en Jeffrey Herlings een oldschool werkethiek en vastberadenheid die jongere rijders, zoals bijvoorbeeld Kay de Wolf, nog niet hebben. Zij moeten nog een stap zetten om zich met jullie te meten.
Febvre: “Ik begrijp wat je bedoelt, maar het hangt natuurlijk ook af van de manier waarop je het bekijkt. Wij hebben de ervaring, dat is het positieve. Het negatieve is dat er jongeren aankomen, zoals Kay de Wolf, of Lucas Coenen de afgelopen twee seizoenen. Wij weten hoe ze zijn, want wij waren ook zo: je neemt veel risico, je kan heel snel gaan en je leert snel. Dat moeten wij een beetje opnieuw leren, want het moeilijkste als je ouder wordt, is je snelheid behouden. Al de rest, trainen, constanter zijn, is eenvoudiger. Maar de snelheid, met jongeren die je elk weekend zo onder druk zetten, dat is moeilijk vast te houden. Maar dat maakt het ook anders, en dat motiveert ons. Het zijn twee totaal verschillende situaties.”
Tekst: Tom Jacobs
Foto’s: Alex Photo, Red Bull Factory Ducati MXGP, Fullspectrum Media, Tom Jacobs











