Published On: 18 november 2026

Sacha Coenen maakt dit weekend (21–22 november) in de Paris La Défense Arena zijn supercrossdebuut. Samen met tweelingbroer Lucas komt hij volgend seizoen in de VS uit, waar indoorcross de hoogste prioriteit vormt. Wat verandert er wanneer een motorcrosser de overstap maakt naar supercross?

Wij vroegen het aan coach Valentin Teillet. De tweevoudige Europese kampioen won in Parijs vier SX2-finales, werd in 2012 tweede in de SX2-eindstand en werkte zelfs een 250SX-minicampagne af in Amerika.

Na zijn actieve carrière leidde hij rijders als Mathis Valin, Sleny Goyer, Tim Lopes en Timothy Cez naar succes. Bovendien is hij teameigenaar van 737 Performance KTM en bouwde hij met My Moto Coaching een succesvol platform voor online motorcross coaching uit.

Wat is de belangrijkste parameter wanneer je als motorcrosser de overstap maakt naar supercross?
Valentin Teillet: “De eerste basisvereiste is precisie. Ook al heb je de indruk dat je trager gaat: precisie is het allerbelangrijkste. Iedereen die supercross wilde rijden en er de mist in ging, wilde snel gaan. Ze dachten: ik ben een goede motorcrosser, dus heb ik ook wel de snelheid om in supercross het verschil te maken. En ze zijn allemaal de mist ingegaan omdat ze altijd té snel wilden. Er is nog nooit een mirakel geweest in supercross. Nog nooit was er een rijder die meteen alles won. In supercross moet je je tijd nemen.”

Een goede motorcrosser wordt dus niet vanzelf een goede supercrosser?
Teillet: “Een goede motorcrosser wordt een goede supercrosser, maar alleen als hij slim is en zijn tijd neemt. Voor mij is supercross op zich geen moeilijke discipline. Het is gewoon een kwestie van timing. Timing in de bochten, in de ritmesecties, in de whoops.”

Over de whoops wordt vaak gezegd dat je er vooral lef voor nodig hebt.
Teillet: “Dat klopt helemaal niet. Je moet de juiste timing aanleren. Je moet begrijpen hoe de motor in de whoops werkt. Raak je een bult bijvoorbeeld te laag met je voorwiel, dan gooit de schokdemper je eraf. Raak je een bult te hoog, dan mis je er misschien één, en dan word je alsnog gekatapulteerd.”

Hoe pak je dat aan met jonge rijders die supercross leren?
Teillet: “We laten ons in het begin niet meeslepen, we nemen echt onze tijd om op te bouwen. Eens ze vertrouwen hebben opgedaan, leren ze de afstanden in de ritmesecties en de whoops beter in te schatten. Hoe je de whoops aansnijdt, hoe je je voeten op de voetsteunen zet, hoe je reageert als je in de whoops snelheid tekortkomt. Dat weten ze in het begin niet. Maar met veel ervaring wordt het vanzelfsprekend. En pas dan kun je beginnen snel te rijden.”

Wat betekent dat concreet voor Sacha Coenen?
Teillet: “Het eerste punt voor Sacha is dat hij een jaar lang moet aanvaarden dat hij leergeld betaalt. Meer is het niet. Ken Roczen is één van de uitzonderingen: toen hij in de VS aankwam, presteerde hij meteen. Maar waarom? Omdat Ken op zijn tiende al supercross reed. Ik zie hem nog op zijn twaalfde een soort Anaheim Supercross rijden. En hij is heel vroeg op de 250-viertakt gestapt. Supercross schud je niet uit je mouw.”

Velen beweren dat je groot moet zijn om goed te zijn in de whoops.
Teillet: “Het is niet echt een kwestie van gestalte. Ik was niet groot en toch had ik een goede snelheid. Het draait erom dat je snapt hoe je motor zich gedraagt in supercross. Dat je weet hoe je hem afstelt, en ook dat je met een supercrossmotor kunt rijden. Dat is namelijk compleet anders.”

Waarin verschilt een supercrossmotor dan van een motorcrossmotor?
Teillet: “Een supercrossmotor biedt géén enkel comfort. In motorcross zoeken we comfort met wat stevigheid, want hoe steviger het gevoel op de motor, hoe sneller je de bochten, putten en sprongen aansnijdt. Zoek je in supercross comfort in je afstelling, dan word je echt afgestraft in de ritmesecties en de whoops. Comfort is uiteindelijk soepelheid. Daardoor ga je hoger en verder in de ritmesecties, en in de whoops stuiter je meer rond. Dan wordt de motor oncontroleerbaar. Dat maakt het ook niet makkelijk. Je moet één worden met die nieuwe motor, en daar kruipen uren en uren training in.”

Trainen op een echte supercrosspiste is één ding, dat hebben Sacha en Lucas zeker al geregeld gedaan in Frankrijk. Maar in een stadion met een uitzinnige sfeer en tegenstanders rond jou rijden, is een compleet ander verhaal.
Teillet: “Dat is inderdaad onvergelijkbaar. Als je alleen traint, heb je de indruk dat je er altijd klaar voor bent. Dit kan ik wel, dat soort gevoel. Maar je moet er rekening mee houden dat een SX-omloop met twintig rijders op de baan véél sneller stukgereden wordt dan een crossparcours. De afsprongen slijten uit, de sporen worden lastig omdat je vaak uit een spoor meteen naar een triple moet rijden. Met andere rijders rond jou is het niet meer hetzelfde. Daar zit net het gevaar: leren rijden met twintig rijders in supercross. Het is alsof je met honderd rijders op een motorcrossomloop rijdt.”

En de marge voor fouten is veel kleiner.
Teillet: “De baan is gewoon veel kleiner dan in motorcross. En ook daar komt de timing om de hoek. In supercross zit je bij het inhalen snel dicht bij een rijder. In motorcross hoef je niet vlak bij elkaar te zitten om je tegenstander uit te remmen: met één remactie ben je erdoor. Je hoeft niet tegen hem aan te kleven om hem voorbij te gaan. Dat is dus totaal anders in supercross.”

Heeft Sacha de juiste bagage voor dat soort technische werk?
Teillet: “Ik heb Sacha ooit op SX-stage gehad in Frankrijk, toen zag je zijn potentieel al. Zonder twijfel, hij kan ook heel goed worden in supercross. Op voorwaarde dat hij slim omgaat met zijn eerste jaar. Bovendien heeft Sacha in motorcross een heel Amerikaanse stijl. Die gaat volgens mij echt goed passen bij de typisch Amerikaanse circuits. Hij houdt ervan om snel de diepe sporen in te duiken. Dat gaat in de AMA Nationals echt heel goed passen.”

Je kan er niet omheen dat elke ex-GP-rijder in Amerika weer vanaf nul begint.
Teillet: “De Amerikanen kan motorcross eerlijk gezegd helemaal niets schelen. Wil hij echt zijn plaats opeisen in de VS, dan moet dat gebeuren in supercross… Vergis je niet: ze zijn keihard, die Amerikanen. Doet hij het eerste jaar maar wat, dan is hij hun respect kwijt. Sacha zal moeten opletten. Er is daar minder sentiment dan in Europa. Je krediet is snel opgebruikt.”

Wanneer is de Supercross van Parijs voor jou geslaagd voor Sacha?
Teillet: “Eerlijk? Als hij in de La Défense Arena op het SX2-podium eindigt, is dat al super. Ik zou zelfs zeggen, als coach van buitenaf: liever een rijder zoals hij die vijfde wordt in zijn eerste race. Ook al denken de mensen dan misschien dat hij niet geweldig reed. Maar zolang hij zijn weekend ten dienste stelt van zijn leerschool in supercross, is het een prima ervaring. En uiteraard als hij zijn weekend zonder kleerscheuren afsluit. Liever dat dan meteen te willen scoren en verschillende keren te vallen. Met het deelnemersveld van dit weekend zou een kenner zeggen: als Sacha in Parijs top vijf rijdt in SX2, is dat helemaal niet slecht.”


Toprijders als Arnaud Tonus en anderen kenden in de VS niet het verhoopte succes. Terwijl slimme rijders die hun tijd namen, zoals Marvin Musquin en Tom Vialle, er een mooie carrière uitbouwden. Ook Max Anstie, die op latere leeftijd terugkeerde naar Amerika, doet het er uitstekend in supercross. Hoe verklaar je die verschillen?

Teillet: “Elke rijder beleeft zo’n Amerikaans avontuur anders. Het is echt geen makkelijke onderneming hoor, die overstap. Ik heb het zelf maar ten dele meegemaakt, want ik ben er maar heel weinig geweest. Met Bud Racing heb ik vijf rondes in de 250SX West gereden. Dan ben je eigenlijk een part-timer! En in ieder geval is er wel meer druk. En de Amerikanen zijn zakenmensen. De belangen zijn ginder groter, waardoor er dus meer op het spel staat. Het sociale aspect bestaat er nagenoeg niet. Je bent daar om te winnen. Dus doe je wat nodig is. En ben je geblesseerd, dan ben je geblesseerd. Jammer, er staan genoeg anderen klaar.”

Het is cliché, maar nog meer dan in motorcross moet dus alles kloppen?
Teillet: “Precies. Het is zeker niet alleen een kwestie van talent. Voor mij was Tonus een van de beste rijders ter wereld als het om finesse op de motor gaat. Het gemak, het talent waarmee AT reed… Hij was altijd goed, en in de VS heeft hij weinig of niets bereikt. Hij liep het epstein-barrvirus op, de ene blessure volgde op de andere en de trein was vertrokken. Intrinsiek had het voor hem net zo goed kunnen lopen als voor Europese rijders die het wel gemaakt hebben, maar je moet ook een portie geluk hebben. Op welk moment raak je gekwetst? Wie het niet gehaald heeft, faalde zelden door een gebrek aan niveau, maar vaak door een blessure. En die blessure komt soms doordat je té snel wilt presteren. Zo komen we weer uit bij wat ik eerder zei.”

Wie heeft het voor jou wel slim aangepakt?
Teillet: “Jorge Prado. Beetje bij beetje nadert hij de absolute top. Het vraagt twee jaar om je om te vormen tot supercrosser. En doen wat hij op twee jaar heeft klaargespeeld, dat is al enorm. Eerlijk gezegd ben ik erg onder de indruk van waar hij nu staat.”

Tekst: Tom Jacobs
Foto’s: Alpinestars, Fullspectrum Media, KTM