In het verrassend zanderige Almonte ging vorig weekend het EMX-seizoen van start. Net zoals in de MXGP is het deelnemersveld in de EMX250-categorie dit seizoen van pure, onversneden klasse.
EMX250: wie klopt Garcia
Dat Francisco García de te kloppen man is, is een open deur intrappen. Als hij fit blijft en er op blijft zitten gaan er weinigen hem van de Europese titel kunnen houden. Hij domineerde dan ook voor eigen volk, of wat dacht u? Mooie beelden van het talrijk aanwezige en enthousiaste publiek toen hij Mano Faure passeerde en de leiding overnam na zijn mindere start in de tweede reeks.
Faure en ook Kubuliņš mogen spreken van een geslaagd debuut in hun eerste (volledige) seizoen in deze categorie.
Enkele gevestigde waarden van vorig seizoen kenden een moeilijk openingsweekend: Doensen, Owens, Reichl, Mancini en Petit speelden het ganse weekend geen enkele rol van betekenis en kwamen amper of niet in beeld. Nieuwkomers Alvisi (de EMX125-kampioen, nota bene) en Katona moesten knokken om een handvol punten te rapen, Mantovani haalde er zelfs geen enkel. Dat toont aan hoe breed de top is in deze klasse.
Ook de Belgen hadden het niet onder de markt. Bervoets had duidelijk nog te kampen met de nasleep van zijn armoperatie en Van Mechgelen kwetste zich tijdens het weekend aan de duim. Ampoorter en Lucas kwalificeerden zich wel, maar lijken op dit moment pure snelheid tekort te komen. De Baere was eerste reserve maar kwam niet aan de bak en voor Seel was de kwalificatie het eindstation. Het kan alleen maar beteren voor hen alle zes.
Speciale vermelding voor de tamelijk onbekende Braziliaan Bernardo Tibúrcio, die tijdens de eerste reeks op een vijfde plek reed voor hij ten val kwam en zich op zondagochtend herpakte door zomaar eventjes als derde te finishen. Zonder val stond die gewoon op het podium. Toch dé grote verrassing van het weekend, wat mij betreft. Het valt af te wachten of hij kan bevestigen of het slechts om een gelukstreffer ging.
EMX125: leemte op vullen
Na het vertrek van de toppers van vorig seizoen is het aan nieuwe jongens om de leemte op te vullen in de EMX125-categorie. Moritz Ernecker, Sleny Goyer en Bertram Thorius namen de handschoen op en haalden voor het eerst het eindpodium. Ricardo Bauer won vorig jaar in Lommel de allerlaatste reeks van het seizoen en lijkt een vaste waarde te zullen worden in de top 10, en volgens mij kan hij zelfs hoger mikken.
David Cracco, die vorig jaar over een heel seizoen amper 2 punten pakte, finishte nu twee keer vlot in de top 5. Hetzelfde voor Uccellini, Riganti, Riba en Salvador, die na een winter in de serre te hebben gespendeerd hun niveau exponentieel zagen stijgen. De hoogstgeklasseerde overblijver van vorig jaar, Riccardo Pini, viel dan weer tegen.
Ook in deze categorie lijkt de top dus breder te zijn geworden. Torre Van Mechgelen en Seth Priem geraakten zeer vlot door hun kwalificatiegroep. Priem reed in de eerste reeks een tijdlang in de top 10, tot enkele valpartijen hem uit de puntenzone sloegen. In de tweede reeks was het bobijntje vroegtijdig af en reed hij de wedstrijd niet uit. Van Mechgelen haalde in zijn allereerste reeks meteen 4 punten. In de tweede reeks finishte hij buiten de punten, maar hij mag zeker van een geslaagd debuut spreken.
Vervolg in Zwitserland, waar met een harde kleilaag, koude temperaturen en (winterse) neerslag totaal andere omstandigheden wachten.
Column Olivier Goetstouwers
