De individuele titels zijn aan beide kanten van de plas beslist. Tijd voor de seizoenafsluiter op het hoogste niveau, de Motorcross der Naties. Voor de derde keer op elf edities wordt de wedstrijd verreden op het circuit van Ernée. De rode draad doorheen quasi alle selecties zijn blessures, budgettaire problemen of overlappende agenda’s. Een gehavend deelnemersveld, maar daarom niet minder mooi.
Titelhouder Australië komt met een nieuw team aan de start, nadat Jett en Hunter Lawrence vroegtijdig aangaven deze editie over te slaan om op adem te komen na enkele langdurige, slopende seizoenen.
Teammanager Michael Byrne verkoos de hoofdrolspelers van het Australische kampioenschap en brengt met oude bekende Jed Beaton, Alex Larwood en Aaron Tanti zeker geen amateurs mee. Al lijkt het me moeilijk om hiermee opnieuw het podium te halen.
AMA-racedirecteur Mike Pelletier had het ook tijdens zijn tweede ambtsjaar niet onder de markt om een team samen te stellen. Enkele toppers gaven om diverse redenen opnieuw forfait, Eli Tomac kondigde zijn pensioen aan en Chance Hymas blesseerde zich tijdens de laatste SMX-wedstrijd, zodat uiteindelijk Julien Beaumer, Levi Kitchen en ouwe getrouwe Cooper Webb de Stars and Stripes zullen verdedigen. Webb, ex-deelnemer in Ernée in 2015, zal de twee debutanten wegwijs moeten maken.
De Fransen, de bronzen medaillewinnaars van vorig jaar, treden voor eigen publiek aan met vice-wereldkampioen Romain Febvre, Mathis Valin en Tom Vialle.
Valin viel tijdens de GP van Portugal letterlijk en figuurlijk uit en reed sindsdien geen enkele wedstrijd meer. Afwachten hoe hij voor de dag zal komen zonder enig wedstrijdritme. Vergis u echter niet: voor eigen publiek – Frankrijk won de laatste twee edities in Ernée – en met snelstarter Vialle in de rangen horen ze ook nu zonder enige twijfel bij de topfavorieten.
Belgen dromen van meer
Het zag er op een bepaald moment héél erg goed uit voor de Belgen in het WK. Zowel Lucas als Sacha Coenen stonden aan de leiding in de tussenstand, tot allerhande blessures roet in het eten gooiden. Lucas zette nog wel een paar keer aan – misschien tegen beter weten in – maar gooide uiteindelijk toch de handdoek in de ring. Sacha streed na zijn sleutelbeenbreuk voor wat hij waard was, maar ging er nog een paar keer hard af en moest zich finaal tevreden stellen met brons.
De stabiele factor is Liam Everts. Na een aarzelende eerste seizoenshelft stond hij tijdens de laatste vijf GP’s telkens op het podium, met onder andere reekszeges in Nederland en Australië.
Voor de Coenens is het waarschijnlijk de laatste wedstrijd op Europese bodem voor lange tijd, dus profiteer ervan om hen nog eens live aan het werk te zien, hopelijk met een podiumplek. Of mogen we toch nog dromen van meer?
Gehavende selecties
De Slovenen behaalden vorig jaar hun beste resultaat ooit, maar met het uitvallen van Tim Gajser wordt dat resultaat evenaren, laat staan verbeteren, quasi onmogelijk. Zijn vervanger Lukas Osek is zeker geen grote naam op internationaal niveau. Jaka Peklaj rijdt wel regelmatig in het WK, maar is geen topper. Jan Pancar zal de kolen uit het vuur moeten halen en proberen zijn landgenoten mee naar de A-finale te sleuren.
Ook Italië werd niet gespaard, met de blessures van Mattia Guadagnini en Andrea Bonacorsi. Valerio Lata beëindigde zelf voortijdig zijn seizoen door Honda HRC vaarwel te zeggen. Thomas Traversini kwam zodoende uit bij Alberto Forato, Ferruccio Zanchi – die zijn debuut zal maken – en Andrea Adamo.
De Zweden werden vorig jaar in Ironman verrassend zevende. Met WK-piloot Isak Gifting en de nationale kampioenen Alve Callemo en Alvin Östlund serveren ze hun op papier sterkste line-up. Al lijkt opnieuw zevende worden misschien te veel gevraagd.
Zwitserland lijkt op het eerste zicht een leuk team, maar het laagje glans is flinterdun. Jeremy Seewer is hier de sterkste man. Na zijn overstap van Ducati naar KTM ging het opnieuw de goede kant uit, maar hij start verrassend op de MX2-machine. Valentin Guillod is al eventjes actief in de VS. Hij kon het voorbije seizoen nooit een vuist maken en tijdens de laatste Nationals en SMX-wedstrijden leek het vat helemaal af. Guillod haalde geen enkel punt meer. Kevin Brumann is een constante tussen plek 15 en 20 in de MXGP-klasse, maar meer moet je van hem ook niet gaan verwachten.
Letland is zowat het enige land dat niet moest sleutelen aan zijn line-up en blessurevrij aan de start kan verschijnen. Karlis en Janis Reisulis hebben het voorbije jaar allebei zeker een stap voorwaarts gezet en Pauls Jonass, de meest ervaren man, groeide ook naar zijn beste niveau tijdens de laatste GP’s. Gaan zij voor dé verrassing van het weekend zorgen?
Spaanse titelhonger
En dan één van de grote favorieten: Spanje. Jorge Prado heeft geen introductie nodig, en na Kawasaki terug te hebben omgeruild voor KTM lijkt hij weer helemaal de oude. Kersvers MX2-wereldkampioen Guillem Farrés werd één van dé revelaties van het voorbije seizoen en wil die lijn graag nog een weekendje doortrekken. Oorspronkelijk zat Rubén Fernández op de Open-machine, maar na enkele blessures werd hij vervangen door EMX250-kampioen Francisco García, die in Ironman ook al in die klasse aantrad en zelfs nauwelijks een verzwakking te noemen is. Hou ze maar in de gaten. Kunnen de Spanjaarden na de wereldtitels van Farrés en Guillén, de Europese titel van García en de SMX-titel van Prado komend weekend voor de aardbei in de sangria zorgen?
De Duitsers moeten het dit jaar stellen zonder Ken Roczen (contractuele afspraken), Simon Längenfelder (geplande operatie) en op de koop toe viel de geselecteerde Maximilian Spies ook nog eens uit met een zware rugblessure. Met Tom Koch, Valentin Kees en Noah Ludwig hebben ze zeker geen slecht team, maar ook geen enkele vaste GP-piloot.
De Britten lijken bezig aan een tabula rasa. Na een enorm anonieme editie in Ironman willen ze weer aansluiten bij de subtop. Taylor Hammal en Ben Mustoe zijn allebei debutant, maar krijgen met kapitein Ben Watson een teamlid mee dat het klappen van de zweep kent.
Noorse hoofdbrekens
Noorwegen werd misschien wel het hardste getroffen van alle teams. Aanvankelijk werden Kevin Horgmo, Pelle Gundersen en Cornelius Tøndel geselecteerd. Tøndel liet weten dat het voor hem moeilijk zou worden om in Europa te geraken wegens budgettaire problemen met zijn Amerikaanse team.
Håkon Østerhagen werd zijn vervanger, maar blesseerde zich amper een dag na de bekendmaking. Terug naar Tøndel dus, maar die liet weten dat het echt niet mogelijk was. Håkon Fredriksen werd gecontacteerd en toonde interesse, maar deelnemen was voor hem onmogelijk wegens verplichtingen in de strandwedstrijden.
Zo kwam teammanager Espen Blikstad uit bij Sander Agard-Michelsen, die vooral actief was in Scandinavië en de Dutch Masters. Team eindelijk af, dacht men, tot Horgmo in Shanghai zijn schippersbotje (scafoïd) brak. Uiteindelijk vond men met Leander Thunshelle nog een vervanger, maar de selectie heeft zwaar moeten inboeten aan algemene kwaliteit. Ik vrees dat de A-finale halen moeilijk zal worden voor hen.
Forschelen terug naar de tekentafel
Dan de pechvogels van vorig jaar en één van de favorieten in deze editie: Nederland. Barry Forschelen leek er volgens vele Nederlandse fans weer een potje van te maken door tijdens de eerste selectieronde Kay de Wolf, Roan van de Moosdijk op de MX2-motor en zesvoudig wereldkampioen Jeffrey Herlings mee te nemen en Braziliaans kampioen Glenn Coldenhoff thuis te laten.
De Wolf viel geblesseerd uit, dus moest Forschelen opnieuw naar de tekentafel. Ondertussen behaalde Kay Karssemakers week na week topnoteringen in het WK, maar zijn Kawasaki bleek niet altijd even betrouwbaar. Gaf dat de doorslag om Coldenhoff uiteindelijk toch op te nemen in het team, op de MX2-machine? Hoe dan ook is Nederland één van de favorieten voor de eindzege.
Denemarken blijft onder de radar, maar heeft stiekem wel een leuk team. Mads Fredsøe en Nicolai Skovbjerg zijn vaste waarden in de voorhoede van de EMX250-categorie en Mikkel Haarup deed het zeker niet slecht in Amerika op de 450cc van Triumph.
Ook de Esten zijn van de partij. Jörgen-Matthias Talviku viel tijdens het seizoen al in voor het Fantic-fabrieksteam van Jacky Martens. Harri Kullas beproefde zijn geluk in Canada, maar ontwrichtte een paar weken terug zijn heup, dus moest hij vervangen worden door Kaarel Tilk. Er is ook weer een Leok bij: Sebastian treedt in de voetsporen van zijn vader Tanel, al lijkt diens record van 22 deelnames een onhaalbaar doel.
Dan zijn er nog piloten die zeker een plek in de schijnwerpers kunnen opeisen, zij het eerder in een individuele rol. Vice-wereldkampioen MX2 Camden McLellan (Zuid-Afrika), de snelle maar voorlopig wisselvallige Saku Mansikkamäki (Finland), de Frans-Marokkaanse Saad Soulimani …
Kwaliteit en snelheid genoeg, maar zij zullen boven zichzelf moeten uitstijgen, en dan nog zal het afhangen van de resultaten van hun teamgenoten of ze zich kunnen kwalificeren voor de wedstrijden op zondag.
Alle teams en rijders vind je in de bijgewerkte deelnemerslijst van de MXoN 2026.
De weersvoorspellingen voor het weekend lijken alvast subliem. Dat de sterkste natie moge winnen!
Tekst: Olivier Goetstouwers
Foto’s: Huub Munsters, Align Media, Tom Henderikx, Garth Milan/Red Bull Contentpool, IG Pelle Gundersen shotbyBavo, Ray Archer, JP Acevedo
