Ja, de MX of Nations in Ernée was fantastisch. Dat zeggen we niet alleen vanuit een Belgisch of Nederlands perspectief, met een onverhoopt podium. De wedstrijden waren geweldig, het bleef spannend tot de laatste minuut en er was massaal veel volk. Maar we mogen ook niet blind zijn, aldus motorjournalist en avonturier Laurent “Lolo” Cochet.
Een buitenstaander kan je Cochet moeilijk noemen. De Fransman werkte 23 jaar voor Moto Journal, eerst als journalist, MotoGP-verslaggever en testrijder, later als videoredacteur. Sinds 2014 is hij contentcreator op YouTube en specialiseert hij zich in avontuurlijke reizen.
Van een feestelijke, gemoedelijke sfeer zijn de campings van verschillende Franse evenementen geëvolueerd tot de bastaardzoon van Mad Max en Jackass, gekruid met een raveparty. Een greep uit het assortiment: kettingzagen, motoren die worden omgebouwd om tegen de begrenzer zoveel mogelijk herrie te maken en als vlammenwerper te fungeren, stunts op pitbikes, sloten alcohol en meer.
Na het weekend blijft een slagveld achter: uitgebrande motoren en scooters, overal glazen flessen, besmeurde matrassen en tenten, chemische toiletten die in de vrije natuur worden gekieperd. You get the picture, maar beter dan Lolo kunnen we het zelf niet beschrijven. De beelden moet u er maar bij denken. De originele post, voor wie de taal van Molière genegen is, staat onderaan.
Zwijgen om de lieve vrede?
“Ik heb er lang over nagedacht om dit te schrijven, in de wetenschap dat ik voor ‘spelbreker’ en/of ‘oude zak’ zou worden uitgemaakt. Geen van beide stoort me en uiteindelijk: wat maakt het uit! Dit weekend was ik in Ernée voor de MX of Nations.
Ik wilde Xavier begeleiden in zijn passie, een man uit de Ariège die een arm mist en toch op een Africa Twin rijdt. Om het ten volle te beleven, kozen we voor de camping, zeker omdat het mooi weer zou worden. Ik hou van de natuur, dus dat paste prima. Ja, je ziet me al aankomen, maar daar begin ik niet mee, want er zijn twee Ernées.
Er is het sportieve Ernée. Ernée is niet zomaar een crossbaan, het is een gigantische heksenketel met 50.000 toeschouwers. Toch niet niks. Allemaal vriendelijk, welopgevoed, fair, feestelijk, grappig met hun verkleedpartijen.
Zelfs toen iedereen vanaf de tweede reeks begreep dat de overwinning niet voor een nochtans strijdlustig Frans team zou zijn (proficiat aan de Belgen met hun zege). De flank tegenover de piste biedt een prachtig uitzicht: zowel op de duels als op de valpartijen en het meesterschap van Herlings (maar ook van Febvre). Het maakte allemaal diepe indruk op mij. Een spektakel dat strak getimed, goed geolied en zonder dode momenten verliep. Ernée is ook een motorclub die 1.300 vrijwilligers op de been krijgt om deze wedstrijd mogelijk te maken. Bedankt aan iedereen die meehielp.
De MX of Nations in Ernée is ook een paddock, betalend weliswaar, maar waar je de teams aan hun motoren ziet werken. De MX of Nations is, zoals speaker Francis Magnanou bleef herhalen, het beste sportpubliek ter wereld. Ja, dat klopt allemaal… Zolang je geen rondje gaat doen in de andere MX of Nations van Ernée.
De andere MX of Nations, dat is die… van de campings! Het verhaal begint in de eindeloze file op de weg erheen, in mijn geval vrijdagochtend al. Het bier komt met volle bakken uit de koffers, terwijl de struiken langs de weg dienstdoen als urinoir. Men raadt me de camping links aan, want die zou rustiger zijn?!? Ik zet er mijn Renault Trafic met daktent neer. In de verte draaien de kettingzagen en toerenbegrenzers al. Dat hoort bij de folklore…
Ik neem de tijd om te praten met Jordi, die regelmatig zijn Yamaha Fazer 600 met gigantische megafoon tot op de begrenzer jaagt. Dertien jaar doet die moto al niets anders op allerlei evenementen, en nooit iets kapot. De moto rijdt op eigen kracht binnen en buiten. De megafoon zit verstopt in de bestelwagens, die trouwens niet worden doorzocht.
Ik probeer zijn redenering te volgen en begrijp dat het een vorm van spektakel is die hij de anderen aanbiedt. ‘Behalve die keer dat een toeschouwer op het verkeerde moment zijn hoofd in de megafoon kwam steken…’ En ernstig verbrand raakte.
‘s Nachts wandel ik verder door de gangpaden. Sommigen hebben echte mengtafels opgesteld voor de avond. Het ruikt naar feest, geen gedoe, no problemo. Dan vordert de nacht en daar… kan ik niet meer volgen, dat kan ik niet meer begrijpen. De alcohol blijft rijkelijk vloeien, de intelligentie verliest de strijd terwijl het bloed gaat koken.
Enkele fragmenten? ‘Breng me een biertje.’ ‘Ah nee, ik drink niet meer, ik moet te hard kotsen.’ ‘En wat denk jij? Dat ik niet wil kotsen tot ik erbij neerval? Geef me nu bier!’ Of ook: ‘We zijn redelijk geweest qua uur, maar niet qua hoeveelheid.’ Of nog: ‘Kom, we gaan allemaal tegen die vrachtwagen pissen.’ Waarom niet? Maar vooral: waarom wel?
Zonder pauze tot 6 uur ‘s ochtends
Ik heb het niet over geïsoleerde gevallen, maar over gedrag dat veel te zichtbaar en ‘opmerkelijk’ is, overal op de camping… Zonder enige pauze tot 6 uur ‘s ochtends. Ik heb het (excuseer het taalgebruik) over een echte wil om iedereen te kloten onder het mom van ‘we amuseren ons’.
Ik wil ze de kost niet geven, de campinggangers die niets van de wedstrijden en van de echte sport te zien krijgen. Een van hen bracht zelfs de hele zondag door op de kampeerstoel van Xavier. Ik spotte hem toen ik iets kwam halen in mijn bestelwagen. Hij was simpelweg te ver heen om de ingang te bereiken.
En wat dan nog? Je kunt zeggen dat dit soort gedrag een uitlaatklep is, een veiligheidsventiel. Iets wat je nodig hebt in het leven om stoom af te blazen. Dat het niet eigen is aan de motorwereld. Ja, dat klopt allemaal. Alleen is dit niet de manier waarop de MX of Nations verder kan groeien, kan tonen waar het echt voor staat en mensen de passie voor motorcross kan laten ontdekken.
Een kleine rondvraag leverde een unaniem antwoord op. In ieder geval voor wie gekomen was om een uitzonderlijke wedstrijd te zien. ‘Mijn vrouw en kinderen hiernaartoe brengen? NOOIT.’ Bij sommige vrijwilligers is het zonder omwegen ‘hopelijk zijn ze snel weg’, als het over de excessen op de campings gaat. Excessen waarvoor ook de brandweer altijd stand-by moet blijven en te vaak moet ingrijpen. Ik zeg hier duidelijk wat de motorclubs in stilte denken en niet kunnen zeggen (ik denk ook aan de 24 uur van Le Mans).
Dat zogenaamd feestelijke gedrag schaadt de motorsport en deze sport. Het kan er zelfs toe leiden dat men niet meer wil organiseren. Want er moeten heel wat veiligheidsvoorwaarden gegarandeerd worden bij een prefect vooraleer een evenement wordt goedgekeurd. Voor mij geldt in ieder geval dat kamperen in Ernée de laatste keer was.
De motorwereld betekent voor mij iets totaal anders. Ik wil het respectvolle beeld dat ik ervan heb en dat we in jaren hebben opgebouwd, niet laten beschadigen. Ja, ik ben oud, ik kom uit de jaren 90, met 13 doden in het publiek op de 24 uur van Le Mans… We komen van heel, heel ver, en ik kan je zeggen dat het me getekend heeft. Want die 4 doden op het viaduct heb ik gezien. Ik was erbij, ik kwam aan vlak na het ongeval.
Kom eens een kijkje nemen (of niet, hè) op het Alpes Aventure Moto Festival en je zult zien dat motorfeest en beestachtig gedrag geen synoniemen hoeven te zijn.
En nu laat ik me afmaken door ‘de haters’, wetende… dat ze zichzelf onvermijdelijk zullen herkennen in dit weinig glorieuze portret 😉
PS1: Ik koppel aan deze post zeker niet de pijnlijke gebeurtenis waarbij twee jonge gasten het leven lieten door koolstofmonoxidevergiftiging in hun bestelwagen. Integendeel, ik deel in het verdriet van hun familie en vrienden.
PS2: Ik heb besloten geen enkele foto of video te delen van wat ik op de campings heb gezien/vastgesteld. Geniet van de mooie foto’s langs de baan en in de paddock.”
Meer weten over Laurent?
Volg ‘m hier op Instagram of Facebook en vooral op Youtube.
Op zijn site vind je tal van avontuurlijke reisverslagen: https://kap2cap.fr/
Foto: AI-illustratie.
Tekst brief: Laurent Cochet, vertaling MXMag
