De MXGP-stoelendans voorafgaand aan 2026 was zelden vertoond. Voor 2027 kondigen zich opnieuw heel wat veranderingen aan, maar die bevinden zich vooral op teamniveau.
Vorig jaar wisselden meervoudige wereldkampioenen Jeffrey Herlings, Tim Gajser én Tom Vialle van team. Drie transfers van dat kaliber tijdens dezelfde mercato gebeuren quasi nooit. Voor 2027 werd er onder meer hard aan de mouw van Kay de Wolf getrokken, maar de Nestaan Husqvarna-piloot blijft uiteindelijk op zijn plaats.
Dat Romain Febvre na zeven jaar Kawasaki verruilt voor Ducati is uiteraard wél een belangrijke verschuiving.
Wij overlopen wat ondertussen bekend is, officieel aangekondigd of opgetekend uit betrouwbare bron. Genereus als we zijn, denken we ook luidop mee. De volledige stand van zaken per team vind je in ons overzicht van de MXGP-zitjes voor 2027, dat we doorlopend bijwerken.
Metamorfose voor Kawasaki Racing Team
Toen Ice One in de winter van 2021 het stokje overnam van MX Esca als Kawasaki-fabrieksteam, stonden Antti Pyrhönen en de zijnen voor een forse uitdaging. Romain Febvre was net vicewereldkampioen geworden op de KX450 en had weer zijn beste niveau gevonden.
Die Febvre verlaat KRT na één wereldtitel, één MX of Nations-titel, elf GP-zeges en 48(!) podiums. Hoe vervang je zo iemand? Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Kay de Wolf, Guillem Farres en Ruben Fernandez kwamen geen van allen tot een overeenkomst. Een waardige opvolger voor Febvre lijkt dan ook niet beschikbaar.
Alles wijst dus op een overgangsjaar voor Kawasaki Racing Team, waarin de ervaren Pauls Jonass op post blijft in de MXGP. De voormalige MX2-wereldkampioen is op weg naar een negende plaats in de eindstand en eindigde in Zweden net naast het podium.
Zit er meer in de sympathieke Let als hij meer aandacht krijgt? Dat moet haast wel. Volgend jaar staan er acht rijders aan het starthek die al een GP wonnen in de MXGP, en PJ behoort tot dat selecte gezelschap.
Bij Yamaha lachen ze blauw
Supertransfer Tim Gajser sprokkelde weliswaar podiumplaatsen, maar kon zelden of nooit een vuist maken tegen titelrivalen Herlings, Coenen of Febvre. Dat het niet helemaal boterde tussen “Tiga” en de YZ450F werd duidelijk op en naast de baan. Professioneel als hij is, liet Tim zich publiek nooit uit over zijn teleurstelling. Maar “a happy camper” was de Sloveen evenmin.
Zeker niet toen hij met lede ogen moest aanzien hoe “The Bullet” de concurrentie oprolde op de Honda waarmee diezelfde Gajser jarenlang triomfen boekte.
In voetbalmiddens valt in zo’n situatie al snel de term “vertrekwens”, maar de kans op een voortijdige exit lijkt ons heel erg klein. Zo niet onbestaande.
Volgend jaar zou de vijfvoudige wereldkampioen ex-teamgenoot Ruben Fernandez naast zich krijgen. Die moest plaatsmaken bij Honda HRC Petronas, dat teruggaat van drie naar twee rijders.
Exit Coenen, welkom Renaux
Naast de overstap van Febvre verkast een tweede trouwe, Franse merksoldaat: Maxime Renaux. De MX2-wereldkampioen van 2021 rijdt al sinds 2014 voor Yamaha. Een vriendschappelijke scheiding is dat niet geworden. Renaux wilde vorig jaar al naar Ducati, maar daar stak het merk met de gekruiste stemvorken een stokje voor.
Zoals zijn teammaten kwam ook Maxime de voorbije seizoenen veel té weinig uit de verf. Bij Red Bull KTM treedt hij onder toezicht van vader en zoon De Carli in de voetsporen van Lucas Coenen. Een betere plek om zijn carrière te herlanceren kon de Noord-Fransman zich niet wensen.
Géén aanwerving volgens het boekje voor de fabrikant uit Mattighofen — té oud op zijn 26ste en geen product van eigen kweek — maar nood breekt wet. Zeker in deze uitdagende tijden.
En de Oostenrijkers houden wel vast aan hun credo: interne promotiemogelijkheden gegarandeerd. Een strategie die al jaren werkt, en die bovendien het argument was om de broers Coenen eind 2021 weg te halen bij Kawasaki. Zij blijven in de KTM-stal, maar gaan in 2027 in de Amerikaanse Supercross en Motocross aan de slag.
KTM blijft plug-and-play
Simon Längenfelder heeft na een wispelturig 2026 de keuze tussen MXGP en MX2, maar we gaan ervan uit dat de 22-jarige Duitser gewoon op post blijft bij de kwartliters. In 2027 kan hij immers voor de laatste keer een gooi doen naar de MX2-wereldtitel.
Jaren investeren in zowel de absolute top als in de breedte heeft KTM een plug-and-playpakket opgeleverd. Slechts weinig rijders halen of haalden hun beste niveau niet op een Oostenrijkse machine. Al zat de kwantitatieve slagkracht van de KTM-groep daar uiteraard ook voor iets tussen.
De tijden van drie fabrieksteams onder de vlag van KTM, Husqvarna én GasGas zijn echter allang voorbij. Lean and mean is de orde van de dag. Het kan niet op bij de fabrieksteams? Doe-tip: tel in 2027 de MXGP-teams met drie rijders.
Triumph op volle kracht
Na jaren van uitstel waagt Triumph in 2027 dan toch de sprong naar de MXGP. De ontwikkeling van de TF 450-X voor wedstrijden op topniveau liep trager dan verwacht, maar ook commercieel was de Britse fabrikant nog niet klaar. Met andere woorden: het netwerk dat al dat fraais uit Hinckley aan de man moet brengen, bleek evenmin klaar.
In de MX2 verbaasde Triumph door complexloos te domineren. Guillem Farres en Camden McLellan rijgden de podiumplaatsen en zeges aan elkaar. De kroon op het werk: zowel de wereldtitel met Farres als de vicewereldtitel met McLellan.
Voor hun vierde WK-seizoen gaan Farres en de terugkerende Mikkel Haarup de kleuren van Triumph verdedigen op de 450.
De mannen van teammanager Vince Bereni komen trouwens niet zomaar naar de MXGP. Farres’ complete en technische rijstijl, gekoppeld aan het momentum dat hij dit jaar opbouwde, maakt hem meteen tot een top-5-kandidaat. Wat Andrea Adamo in 2026 liet zien, moet ook mogelijk zijn voor Farres.
Bovendien heeft Triumph een sterke line-up in de breedte. Ook Haarup moet in de MXGP meteen tussen de mensen staan.
Het is nog afwachten of Ben Watson (Dirt Store Triumph) net zoveel GP’s rijdt als dit seizoen, maar de sympathieke Brit liet al wel zien dat de Triumph uit het juiste hout is gesneden. De jongste Watson boekte vier top-tiennoteringen in de reeksen en won twee rondes van het Britse MX1-kampioenschap.
Doordat het Triumph-fabrieksteam in de MX2 voor één rijder kiest, lijkt het logisch dat Dirt Store in 2027 meer de nadruk zal leggen op de kwartliters.
Tussen wal en schip
Zowel Mattia Guadagnini als Jeremy Seewer toonden bij Van Venrooy KTM dat ze nog niet afgeschreven mogen worden. Hoe de samenstelling er in 2027 precies zal uitzien bij het team van Ruud Van Venrooy, is nog onduidelijk. In ieder geval is het een goede plek om door te groeien of opnieuw aansluiting te vinden bij de top.
Met zijn staat van dienst en regelmaat is Seewer wel één van de snelste “free agents”. Voor wie het vergeten zou zijn: de 32-jarige Zwitser heeft vijf vicewereldtitels en dertien GP-zeges achter zijn naam. Jeremy stak in de tweede seizoenshelft al de neus aan het venster, maar moet duidelijk nog groeien op weg naar zijn beste vorm. We zijn benieuwd hoe KTM zijn kansen inschat of hij toch elders moet (en wil) aankloppen.
Jan Pancar (26) laat al jaren zien hoe sterk het KTM-pakket wel is, zelfs als privérijder. Of de Sloveense ingenieur ooit promotie zal maken naar een fabrieks- of satellietteam, is helaas twijfelachtig. Een tweede rijder in een officieel team wordt zelden riant vergoed, en zowel Pancars groeimogelijkheden als zijn veelzijdigheid op alle omlopen staan ter discussie.
Vanuit zijn standpunt moet een team dan weer écht een meerwaarde bieden op financieel en technisch vlak. Of een avontuur met een onbewezen fabrikant in dat plaatje past, valt nog te bezien.
Als “people’s champions” worden Pancar en Isak Gifting vaak in één adem genoemd. Ook de Zweed toonde immers al dat hij potentieel heeft, maar of er in het huidige WK plaats is voor hem in een fabrieksteam is nog wat anders.
Voor hem geldt precies dezelfde afweging als voor Pancar: een ander team moet een bewezen stap vooruit zijn. Hoewel Isak snel is, blijft hij ook erg grillig. In zeven WK-seizoenen deed de bijna 26-jarige spektakelmaker in de eindstand nooit beter dan de twaalfde plaats in de MX2 in 2020 en de zestiende in de MXGP in 2025.
Kortom, Gifting en Pancar vallen tussen wal en schip. Veelbelovend, maar niet in lijn met het typische profiel van de tweede rijder. Althans niet in het huidige WK motorcross.
Happy people have no stories
Bij Honda HRC Petronas gaan ze verder met Jeffrey Herlings en Tom Vialle. Natuurfenomeen Herlings hervond dit jaar zijn tweede jeugd en de regelmatige Vialle sluit zijn eerste MXGP-seizoen af in de top vijf. Daar valt bitter weinig aan toe te voegen.
Ook bij Ducati hebben ze hun huiswerk al klaar. Niet dat ze in Borgo Panigale even tevreden terugblikken, maar het geloof in beterschap is groot.
Red Bull Ducati-teameigenaar Louis Vosters onderstreepte bovendien hoe tevreden hij is over de aard van de samenwerking en de doortastende aanpak van de Italianen.
Na twee wisselvallige seizoenen moet ijzervreter Romain Febvre de kentering inluiden. In Bergeijk vindt Romain overigens ook trainer Kevin Strijbos terug. Andrea Bonacorsi begint aan zijn tweede seizoen op de Desmo450 MX.
Wie ontcijfert de Beta-code?
Na een kortstondige hoogconjunctuur met het team van Louis Vosters (2024 en 2025) belandde Fantic dit jaar weer met beide voeten op de grond. Gezien de economische situatie voor de fabrikant uit de regio Veneto is de focus op EMX125 een slimmere zet dan tegen beter weten in de strijd aan te gaan in de MXGP.
Op papier zijn er twee vrijgekomen plaatsjes, maar het zou héél kras zijn als Fantic volgend jaar voltijds aantreedt in de MXGP. Dat is slecht nieuws voor Alberto Forato en Brent Van Doninck.
Maar ook over het MXGP-programma van die andere Italiaanse fabrikant, Beta, hangen donkere wolken. Rick Elzinga verliet MRT Beta al vroeg in het seizoen en nu zoekt ook Jago Geerts andere oorden op voor 2027. Lees: Honda Motoblouz SR Motul, waar hij Calvin Vlaanderen naast zich krijgt.
Na zes seizoenen in het WK motorcross boekte Beta weliswaar vooruitgang, maar een prettige, toegankelijke motor voor de amateur is geen garantie voor een te duchten wapen waarmee je de gevestigde waarden het vuur aan de schenen legt in de MXGP.
Dat Jeremy Van Horebeek de beste prestaties leverde tijdens de eerste twee GP-seizoenen van Beta, blijft veelzeggend. Afwachten dus wie wél een goede match is voor de Beta RX 450 F. En vooral hoe Beta sneller kan ontwikkelen om de concurrentie bij te benen.
Ontwikkelen versus presteren
Een snelle blik op ons overzicht leert dat er drie officiële teams zijn die in principe elk twee plaatsen in te vullen hebben. Naast Beta schuimen namelijk ook Kove en ZXMOTO de rijdersmarkt af.
Dat afschuimen klinkt als een hels karwei en dat is het ook. De motoren zijn onbewezen op het hoogste niveau en beide Chinese fabrikanten beschikken (nog) niet over de financiële slagkracht van hun Japanse en Europese concurrenten. Hoe overtuig je dan iemand om toch aan boord te komen?
In het beste geval als believer in een langetermijnproject, in het slechtste geval omdat er écht geen ander alternatief is. Dat alles neemt niet weg dat er in het Verre Oosten terecht grootse ambities worden gekoesterd.
ZXMOTO-oprichter Zhang Xue droomde tijdens zijn persmoment in het kader van de Chinese MXGP luidop over één of twee podiums in 2027. De meeste dromen zijn bedrog, maar soit. Dat neemt niet weg dat de fabrikant uit Chongqing strategische stappen zet.
Volgens welingelichte bronnen heeft ZXMOTO het hoog aangeschreven JM Racing uit Lommel onder de arm genomen om hun MXGP-project in goede banen te leiden. Jacky Martens zette topresultaten neer in verschillende kampioenschappen, met verschillende fabrikanten. Zowel op technisch als sportief vlak kent Martens dus het klappen van de zweep.
Maar om te scoren in de MXGP is de inbreng van de rijder nog belangrijker dan in het WK Supersport, waar ZXMOTO zich in de kijker reed met het Italiaanse Evan Bros Racing.
Talent genoeg dat een kans verdient, zou je zeggen? Dat valt te betwijfelen. We zien ervaren rotten zoals Glenn Coldenhoff of Jeremy Van Horebeek geen spreekwoordelijke bocht van 180 graden maken voor het eerste het beste avontuur. En op een gezegende leeftijd — als sportman ten minste — terugkeren naar een eivolle kalender van twintig GP’s is zo goed als uitgesloten. Beide rijders zouden aan de andere kant wél uiterst geschikt zijn als testrijder. We denken maar luidop mee.
Van de jongere lichting koos Roan van de Moosdijk voor de zekerheid van het ervaren Kosak KTM. Of de Chinese fabrikanten spek voor de bek zijn voor bewezen top-4-piloten als Jeremy Seewer of Mattia Guadagnini? Dat lijkt ons heel prematuur in dit stadium.
Seewer vond op het laatst zijn draai niet bij Yamaha, kon vervolgens niet aarden bij Kawasaki en evenmin bij Ducati. De geknipte man voor pakweg ZXMOTO of Beta? Wij dachten het niet.
Uit de hoge hoed
Rijders als Kevin Horgmo, Kevin Brumann, Adam Sterry en Rick Elzinga liggen voor de zoekende teams voor de hand, maar dat geldt voor ZXMOTO evengoed voor de rijders die dit jaar uitkwamen voor het team van Jacky Martens: Alberto Forato, Jorgen-Matthias Talviku en Brent Van Doninck.
Of wie weet wordt er wel een wit konijn uit de hoed getoverd, in de vorm van Stephen Rubini, Jere Haavisto of de onverslijtbare Harri Kullas. Of één van de Young Guns, zoals Dave Kooiker of Markuss Kokins.
Dat er op amper vijftien minuten rijden van Lommel ook tovenaarstalent zit, is al eerder gebleken. Kove Factory Racing-teammanager Tom Steensels pakte in de EMX250 uit met Rick Elzinga en Camden McLellan, rijders die elders op een zijspoor waren beland maar wel sterk presteerden voor TBS. Als testpiloten maalden onder meer Christopher Mills en Jean Visser kilometers voor Kove.
De kans dat Kove Factory Racing met één of twee verrassingen uitpakt, is dus behoorlijk groot.
Wie waar zit en welke plaatsen nog openstaan, houden we bij in ons overzicht van de MXGP-zitjes voor 2027. Tips? Suggesties? Mail ze naar info@motocrossmag.be
Tekst: Tom Jacobs
Foto’s: MXGP, Pascal Haudiquert, Fullspectrum Media, Ray Archer, JP Acevedo, Beta, ZXMOTO, Fantic
